:: وبلاگستانِ جديد، وبلاگستانِ نچسب
" این شکل و قیافهی فوق مدرن وبلاگهای جدید (شده) را دوست ندارم. آدم در بدو ورود احساس دهاتيای را دارد که برای اولین بار به تهران آمده، احساس غریبگیشان و مهمان نانوازیشان بشدت آزاردهنده است، دور تا دور صفحه پر از لینک-بارها و عبارات فنیست که فقط وبگردهای حرفه ای از آنها سر در می آورند. ماجرای فیدها و خوشمزهها و شردها هم اضافه شده و دیگر معلوم نیست که اینجا وبلاگی شخصیست یا وبسایت یک خبرگزاری - بماند که مثلن صفحه اول بی بی سی از بسیاری وبلاگهای فارسی بی نهایت ساده تر، گرمتر و دلنشینتر است-. معتقدم وبلاگستان دارد از هول فناوری و امکانات جدید در دیگ میافتد و صفحههای جدید مخاطب را وحشتزده میکنند. هرگز منکر مزایای ابزار تکنولوژیک و نوین نیستم، اما چرا دیگر نمیشود ارائه دهندگان این خدمات را به راحتي از باقی وبلاگهاي "معمولي" تفکیک کرد؟ اصولن فايدهي اينكه همه كس همه چيز را بخواند چيست؟ حس كردهايد چه لوپ بي انتهاييست اين فيدخواني و شرد خواني؟ آدم بعد از دو سه ساعت پرتاب شدن از اين صفحه به آن صفحه هيچ چيزي از تمام خواندهها و ديدههايش به ياد ندارد، لذتش مخدوش است و فقط يك احساس كرختي و كوفتگي ميماند و چشمهاي خسته. شايد بد نباشد اگر يك كمي برگرديم به همان فضاي قديميتر و كار خبرپراكني را بگذاريم براي اهلش. " سي و پنج درجه
من 
خصوصن با 
البته، من دوست نداشتم از آن كُد پيشنهادي استفاده كنم! 
هم از تكرار نام يك وبلاگ به تعداد پُستهاي به روز شدهاش خوشم نميآمد (اون وقت همش چهار ستاره مانده به صبح توي فهرست بود!
) هم فاصلهي بين دو لينك خيلي زياد بود كه من نفهميدم چطوري ميشود كم كرد آن را.
ضمن اينكه دست آخر فهميدم مردم چهطوري لينك shared items را هم ميگذارند توي وبلاگشان. 
هر چند ما هم 
آن لينكدوني بلاگفايي هم به قوّت خود باقي است. 
خوبي گوگل ريدر اين است كه وبلاگهاي في.تر شده را هم نمايش ميدهد، وقتي آدم به مطلبي لينك بدهد از اين وبلاگها، ميتوان آن را shared items خواند.
