چهار ستاره مانده به صبح

هشتمين روز (بهروز فرجي) و بچّه‌هاي ابدي (پوران درخشنده) هر دو سفارشي‌اند؛ اوّلي با سرمايه‌گذاري شركت جهانگردي كيش و دومّي، مؤسسه‌ي توانبخشي امام عصر (عج). هر چقدر، آن فيلم اوّل، غيرانساني است. فيلم دوّم زور مي‌زند براي بيان مفاهيم انساني.

هشتمين روز داستانِ ازدواج دختري است (همين دختره تو عكس) با مرد متموّلي (ايرج نوذري) و حضور عاشقِ قديمي دختر (امير تاجيك). فيلم ِ آبكي ِ بي‌ارزشي كه هيچ ندارد مگر نماهاي شيك براي معرّفي جاذبه‌هاي گردشگري جزيره‌ي كيش و يكي، دو ترانه با صداي تاجيك. همين.

بچّه‌هاي ابدي نيز قرار است يك فيلم ِ اجتماعي ـ آموزشي باشد كه به طور غيرمستقيم درباره‌ي مسائل و شرايط فردي و خانوداگي و اجتماعي ِ كودكانِ ناتوان ذهني (با تأكيد بر سندرم داون) اطلاع‌رساني و فرهنگ‌سازي كند. هرچند كه ساخت و توليدِ اين فيلم جاي بسي تقدير و تشكّر دارد منتها، با وجود تلاشِ زياد سازندگان، فيلم خوبي نيست بچّه‌هاي ابدي. البته، بازي هنرمند سندرم داونِ فيلم، عالي است و  همين كافي است براي رضايت از فيلم.

پي‌.‌نوشت )؛ فيلما رو تو اتوبوس ديديم وقت رفتن به بابل و در بازگشت به تهران. مفتي بود وگرنه، پول دادن بابت‌شون يه كمي بيشتر از يه كمي زور داره!  

دخترك تُند تُند حرف مي‌زند. حرف كه نه! داد مي‌زند. آرام ندارد و قراري نيست براي بي‌قراري‌هايش مگر باغ فردوس، پنج بعدازظهر ... و يك حرف، كه حرف نيست، درد است و درمان هم. امّا، عشق؛ سنگين و متين و امن و مطمئن و مهربان و دلنشين و ...

باغ فردوس 5 بعدازظهر (سيامك شايقي، ۱۳۸۴)، عكس از {بابك برزويه}