همه را بیازمودم، ز تو خوشترم نیامد
چو فرو شدم به دریا چو تو گوهرم نیامد
سر خنب ها گشادم، ز هزار خم چشیدم
چو شراب سرکش تو به لب و سرم نیامد
چه عجب که در دل من گل و یاسمن بخندد
که سمن بری لطیفی چو تو در برم نیامد
ز پی ات مراد خود را دو سه روز ترک کردم
چه مراد ماند زان پس که میسرم نیامد
دو سه روز شاهیَت را چو شدم غلام و چاکر
به جهان نماند شاهی که چو چاکرم نیامد
خردم بگفت: «بر پر ز مسافران گردون»
چه شکسته پا نشستی که مسافرم نیامد؟!
چو پـرید سوی بامت ز تنم کبـوتر دل
به فغان شدم چه بلبل که کبوترم نیامد
چو پی کبوتر دل به هوا شدم چو بازان
چه همای ماند و عنقا که برابرم نیامد؟!
برو ای تن پریشان، تو و آن دل پشیمان
که ز هر دو تــا نرستم دل دیگرم نیامد
شعر را حضرتش، مولاناي بزرگوار سروده اند.
