اين يادداشت براي سوّمين بار نوشته مي شود و اگر اين سازمان برق و رايانۀ عزيز مشكل تازه اي را باعث نشوند، منتشر مي شود تا لبيك گفته باشيم دعوتِ حضرتِ بزرگوارش را در پاسخ به اين سؤال؛
كتابهايي كه ناتمام گذاشته ايد، كدام اند؟
براي من كه عادتِ به امانت گرفتنِ كتاب از كتابخانه را از كودكي دارم و در جواني به عود رسانده ام آن را، چه بسيار كتاب هايي هستند كه به دليل ضيقِ وقت، ناتمام رها كرده ام به اميدِ شايد وقتي ديگر ... منتها، از اين همه مي گذرم كه در حوصلۀ خودم نيز نمي گنجد اشاره به آنها و بسنده مي كنم به قفسۀ شخصي كوچكِ خودم و مثلن، مادر نوشتۀ ماكسيم گوركي كه بيشتر از دو سال است هي تلاش مي كنم براي خواندن آن و هر بار، همان آخرين سطر از آخرين صفحه اي كه خوانده ام (ص ۶۰) را دوباره مرور مي كنم كه پاول به مادرش مي گويد: " روح را خرد مي كنن نه جسم رو ... وقتي كه با دست هاي آلوده به روح انسان دست مي زنند از شكنجه هم دردناكتره. " و بعد، عطر كاهي صفحاتِ كتاب را مي بلعم و مي گذارمش كنار ِ خرمگس ِ ليليان اتل وینیچ كه محالِ ممكن است بخوانمش هيچ وقت! گيرم هۀ دنيا متفق القول باشند دربارۀ شاهكار بودن آن! ولي، من دوست ندارم اين كتاب را.
ديگري، به سوي فانوس دريايي نوشتۀ ويرجينيا وولف است كه سرنوشت غريبي داشته و هر بار، كتاب را از صفحه اي كه باز شده خوانده ام تا پنج صفحه بعد از آن و الان نمي شود گفت خوانده ام آن را و يا نخوانده ام در واقع!
بماند كه بيشتر از دو ماه است خانم دالاوي و كتابي دربارۀ رابعه عدويه را هم دست گرفته ام كه ناتمام مانده اند فعلن و تا به سرانجام برسند يكي، دو هفتۀ ديگر زمان مي برد و ... ووو ...
در پايان، دعوت به عمل مي آيد از دوستان (همه با هم به خصوص خياط باشي خوبم، آوامين نازنين، خاطرۀ دل انگيز، هومن جانِ مهربان، شما دوست عزيز) تا دربارۀ كتاب هاي ناتمام خود بنويسند.
بعدن؛
+ دیر امّا با علاقه ...برای رؤیا... چهار ستاره مانده به صبح
:: مادر، ماكسيم گوركي(دانلود)
:: خرمگس، ليليان اتل وينيچ (دانلود)
:: به سوي فانوس دريايي (كتاب نيوز)
