چهار ستاره مانده به صبح

" پرفسور جاويد سبيل‌هاي قطور و سفيدي داشت كه روي لب‌هاي برجسته‌اش را پوشانيده بود. آن عينك ته استكاني كه توي موهاي سفيدش گم مي‌شد تقريبن چهره يك آدم ابله را به او مي‌داد. پرفسور جاويد پير بود. روزي كه آن مرد جوان با كت و شلواري شق و رق شده توي مطب روان پزشكي پرفسور خزيد او هيچوقت فكر نمي‌كرد اين بيمار مسير زندگي او را تغيير خواهد داد.  ... "

اگر دوست داشتيد ادامه‌ي داستان و نقد و بررسي آن را بخوانيد كليك كنيد اينجا. منتها، من و زهره و خياط نيز نقش مؤثري در پشت صحنه‌ي اين جلسه داريم كه در گزارش مذكور به آن اشاره نشده است!