بالاخره بعد از دو، سه ماه دست دست كردن در يك اقدام آني وبلاگ سابقم را حذف كردم و انگار كه باري از دوش من برداشته شده باشد، احساس راحتي مي كنم. نه اينكه حوصله اش را نداشته باشم و يا اينكه به قول نفيسه ديگر در فضاي آن نباشم و ... اتفاقن، در اين شرايطي كه من دارم، اينكه خانه نشين شده ام و خودم نيز تمايلي نسبت به حضور در دنياي بيرون را ندارم، شايد اينجا تنها مكاني باشد كه در آن امكاني براي برقراري رابطۀ من با ديگران فراهم مي شود و ... اما حذف وبلاگ، آنجا بخشي از گذشتۀ مرا به يادم مي آورد مدام ... بخشي كه دوست دارم فراموش كنم آن را ...
